Προορισμός;
Δε θυμάμαι , πάνε πολλά χρόνια.
Πάνω απο 15. Με κάποιο περίεργο, όμως, τρόπο τα λόγια του τραγουδιού με εκφράζουν το ίδιο όπως και τότε, απλά διαφορετικά.
« Είσαι πολύ κοντά» , λέει παρακάτω, για όλες τις ώρες που το μυαλό επιστρέφει στους ίδιους δρόμους, στα ίδια πολυσύχναστα μέρη.
Εκεί , που φοβάται το σώμα να πάει.
Φοβάται τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει.
Εκεί, λοιπόν, προπορεύεται η λογική, βολιδοσκοπεί καταστάσεις και απαγορεύει στο σώμα οποιαδήποτε απερίσκεπτη κίνηση.
« Είσαι πολύ μακριά» εξακολουθεί, για όλες τις φορές που έχω ανάγκη να σου μιλήσω, να σου φωνάξω , αλλά οι κραυγές βγαίνουν άναρθρες.
Είπαμε, είσαι μακριά.
Ούτε βλέπεις, ούτε ακούς. Σαν ξένος μου, ζεις. Δικός μου ξένος.
« Κοίτα πόσο έχω αλλάξει» , αχ και να ‘ ξερες. Ίσως και να τρόμαζες! Εδώ υπάρχουν φορές που τρομάζω εγώ μ’ εμένα.
Τρομάζω με τα πράγματα που με επηρρεάζουν πια και με αυτά που με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Πολλές φορές, τρομάζω και με το γεγονός ότι όλα έχουν μείνει ίδια, όπως τ΄άφησες.
« Την ψυχή μου αφήνω » ελεύθερη, γιατί αυτή πια δε φοβάται. Είναι αόρατη και δεν έχει σύνορα! Δεν είναι φωνή ν’ ακουστεί, ούτε ύλη να τη δουν.
Ταξιδεύει και πετάει κι ονειρεύεται ασφαλής ότι ούτε κι αυτή τη φορά θα καταλάβεις, ούτε θα νιώσεις . Ίσως να διαβάσεις, αλλά πάλι δε θα καταλάβεις.
Μόνο ένα φοβάμαι..«Φοβάμαι μην ακούς τι λέω» , αλλά είπαμε « είσαι πολύ μακριά»…
