Κανένας δε σου είπε πως ίσως ήταν μαθήματα με διάλειμμα και πως απλά άργησες πολύ να μπεις στην αίθουσα ξανά και πως η ζωή σου επιφύλασσε την ολοκλήρωση του μαθήματος αυτού.
Όλοι λίγο πολύ έχουμε γίνει θύματα γλυπτών.
Είναι αυτοί που σε έπλασαν ή έστω προσπάθησαν να σε πλάσουν με βάση τα θέλω τους.
Έγινες, λοιπόν, άνθρωπος από πλαστελίνη.
Τώρα θα με ρωτήσεις ”γιατί συγκεκριμένα από πλαστελίνη”. Κι εγώ θα σου απαντήσω πως είναι ένα εύπλαστο υλικό που αλλοιώνεται εύκολα, ανάλογα πως θα το ακουμπήσεις.
Ένιωσες ποτέ πως είναι κάποια χέρια να προσπαθούν να αλλοιώσουν το “είναι” σου και την τρέλα σου;
Το γράφω και χαμογελώ σκεπτόμενη πως όταν το ζεις δεν το καταλαβαίνεις.
Είσαι τόσο αφοσιωμένη στο γλύπτη σου, που τις ”καλλιτεχνικές” του παρεμβάσεις τις νιώθεις σαν χάδι στον ψυχισμό σου. Σε καθησυχάζει με λόγια που σου φαίνονται στολισμένα και φτιαγμένα για σένα.
Έτσι κι εγώ με σένα.
Πόσο αφελής ήμουν με τα λόγια αυτά αγάπη μου ή πόσο πειστικός ήσουν εσύ;
Έτρεχα σαν τρελή να προλάβω τη θλίψη και τα νεύρα που σου προκαλούσα όταν ξέφευγα απο τα πλάνα που είχες φτιάξει για μένα, χωρίς εμένα.
Αναρωτιέμαι ακόμα πόσα πλάνα έχεις δημιουργήσει για άλλα πλάσματα σαν και εμένα, αν ήταν τα ίδια και αν τελικά πέτυχες.
”Πρέπει να το ζούμε μαζί ” μου έλεγες και εγώ το αντιλαμβανόμουν σαν μια θέληση καλοπροαίρετη, ανίκανη να φανταστώ πως απλά ήθελες να με περιορίσεις ανάλογα με το πλάνο σου.
Σαν αφελής που ήμουν, περιορίστηκα για να σε βλέπω γεμάτο χαρά και περηφάνια για μένα. Εσύ όμως ήσουν απλά περήφανος για το ”δημιούργημά” σου”.
“Μου λείπεις” έλεγες όταν είχες να με δεις βδομάδες, ακόμα και μέρες, και γω χαμογελούσα σαν παιδί.
Σε πίστευα καλέ μου και είμαι ανόητη για αυτό.
Ανησυχούσα για το που βρίσκεσαι όταν δεν ήσουν δίπλα μου, η ανασφάλεια με πλημμύριζε αλλά εγώ σε πίστευα και ας μου φώναζε το ένστικτό μου ”φύγε μακριά”.
Συγχαρητήρια!
Κατάφερες να με πλάσεις, να με προσαρμόσεις στο πρόγραμμά σου για να μη γκρινιάζω για τίποτα.
Αφού λοιπόν τα κατάφερες άρχισε η αναζήτηση για το επόμενο θύμα, εκείνο που σαν εμένα θα στόλιζε την έκθεση της αλαζονείας σου.
Έτσι πιάστηκες από μια αφορμή για να με κάνεις στην άκρη σαν έτοιμο έκθεμα σου που ήμουν.
Απλά μωρό μου δεν υπολόγισες κάτι σημαντικό. Πριν από σένα υπήρχαν γλύπτες που με έπλασαν με χέρια απαλά, στοργικά. Με έπλασαν έτσι ώστε να έχω μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον έρωτα.
Οι συγκεκριμένοι δεν ήταν σαν και εσένα καλέ μου. Αυτοί προσπάθησαν να με πλάσουν για τη ζωή. Για το δικό μου καλό και όχι για το δικό τους πρόγραμμα.
Κι ύστερα, τόσο απλά, είπες πως ”Ξενέρωσες”.
Πόσο τραγικό σφάλμα καλέ μου.
Γνωρίζοντας από πραγματικά συναισθήματα αντιλήφθηκα τι προσπαθούσες να κάνεις τόσο καιρό.
Βλέπεις οι άνθρωποι που νιώθουν δεν “ξενερώνουν” τόσο εύκολα.
Ακούγοντας το έφυγα ταπεινωμένη. Όχι εξαιτίας σου, εσύ δεν μπορούσες να με αγγίξεις πια, αλλά εξαιτίας μου. Πόσο ανόητη στάθηκα μαζί σου;
Βγήκα από το αμάξι σου, μου είπες πως θα μιλήσουμε αύριο, μα κανένα “αύριό” σου δεν είναι ικανό να σβήσει αυτά που έπραξες στο ”χθες” σου.
Προχώρησα κλαίγοντας κι είχα μια ελπίδα βαθιά μέσα μου πως θα τρέξεις να μου πεις ότι μετάνιωσες.
Εσύ όμως με προσγείωσες φεύγοντας.
Τώρα, σε ένα λεωφορείο κάνω προσπάθεια να πολεμήσω την τάση φυγής που μου δημιούργησες. Γράφω για ανθρώπους σαν και εσένα.
Δεν πρόκειται να το διαβάσεις ποτέ κι ούτε που με νοιάζει. Εγώ τα γράφω για να εκφράσω αυτά που εσύ ήσουν ανίκανος να ακούσεις.
Αν με ρωτήσουν αν μου λείψεις θα απαντήσω πως θα μου λείψουν οι στιγμές που με μια αγκαλιά σου ηρεμούσες κάθε σπιθαμή του κορμιού και του μυαλού μου. Θα πω και για τη γαμημένη ψευδαίσθηση των συναισθημάτων που μου έδινες. Αλλά θα επιβιώσω.
Οι άνθρωποι από πλαστελίνη καλέ μου μαθαίνουν να στέκονται γερά και να αντιμετωπίζουν γλύπτες με πλάνα σαν και εσένα.
Απλά κάθε φορά γίνονται πιο σκληροί και επιφυλακτικοί.
Εν τέλει όλοι είμαστε άνθρωποι από πλαστελίνη, ακόμα και εσύ.
Λυπάμαι όμως για εσένα.
Ο δικός σου γλύπτης σε μετέτρεψε σε ένα πλάσμα που θα αργήσει πολύ να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
αναπνοές
